
Drewniana deska do krojenia może być czymś znacznie więcej niż tylko kuchennym narzędziem. Odpowiednio dobrane drewno decyduje o jej trwałości, wyglądzie, komforcie użytkowania i sposobie starzenia się.
Dąb, jesion, buk, akacja, olcha czy drewna egzotyczne różnią się między sobą nie tylko kolorem. Mają różną twardość, gęstość, stabilność wymiarową, strukturę włókien i odporność na zużycie.
Dlatego wybierając drewnianą deskę, warto wiedzieć, z jakiego gatunku została wykonana.
W tym poradniku przedstawiamy najważniejsze gatunki drewna stosowane do produkcji desek do krojenia, desek do serwowania, desek do chleba oraz innych akcesoriów kuchennych.
Nie każde drewno nadaje się równie dobrze do wykonywania akcesoriów kuchennych.
W przypadku desek szczególnie istotne są:
Twardość wpływa między innymi na odporność powierzchni na wgniecenia i ślady użytkowania.
Do porównywania twardości drewna często wykorzystuje się skalę Janka. Im wyższa wartość, tym twardsze drewno.
Warto jednak pamiętać, że sama twardość nie przesądza o tym, czy dany gatunek jest dobry na deskę. Bardzo twarde drewno może być trwałe, ale jednocześnie bardziej wymagające w obróbce i nie zawsze będzie najlepszym wyborem dla noża.
Gęstsze drewno jest zazwyczaj cięższe i bardziej odporne na zużycie.
To bardzo ważna cecha w przypadku desek kuchennych. Drewno reaguje na wilgoć i zmiany temperatury, dlatego gatunki bardziej stabilne wymiarowo mogą lepiej znosić warunki panujące w kuchni.
Drewno jest materiałem naturalnym. Układ słojów, promieni, przebarwień i różnic kolorystycznych decyduje o wyglądzie każdej deski.
W kuchni deska regularnie ma kontakt z wodą i wilgotnymi produktami. Nie oznacza to jednak, że może być moczona lub myta w zmywarce.
Każdą drewnianą deskę należy myć ręcznie i dokładnie suszyć.
Poniższe wartości twardości Janka należy traktować jako orientacyjne. Mogą różnić się w zależności od konkretnego gatunku, miejsca pochodzenia, wilgotności i źródła pomiaru.
| Gatunek | Orientacyjna twardość Janka | Kolor | Rysunek | Charakter |
|---|---|---|---|---|
| Dąb europejski | ok. 1120 lbf / 5,0 kN | jasny–średni brąz | wyraźne słoje i promienie | trwały, klasyczny |
| Dąb wędzony | ok. 1120 lbf / 5,0 kN* | ciemnobrązowy–grafitowy | bardzo wyrazisty | dekoracyjny, premium |
| Jesion | ok. 1480 lbf / 6,6 kN | jasny, kremowy | mocne, wyraźne słoje | twardy, dynamiczny |
| Buk | ok. 1450 lbf / 6,5 kN | jasny, ciepły | spokojny, drobny | twardy, uniwersalny |
| Akacja / robinia | ok. 1700 lbf / 7,6 kN | żółtawy–brązowy | wyraźny | bardzo twardy, trwały |
| Olcha | ok. 650 lbf / 2,9 kN | jasna–czerwonobrązowa | delikatny | miększa, lekka |
| Iroko | ok. 1190 lbf / 5,3 kN | złoty–brązowy | średni, często nieregularny | trwałe egzotyczne |
| Niové | ok. 9,7 kN | pomarańczowobrązowy–czerwony | drobny, czasem falisty | bardzo gęste, trwałe |
| Eukaliptus czerwony | ok. 9,4–9,6 kN | czerwony–czerwonobrązowy | wyrazisty | bardzo twardy |
| Orzech brazylijski / Ipe | ok. 3680 lbf / 16,4 kN | oliwkowy–ciemnobrązowy | drobny–średni | ekstremalnie twardy |
* Dąb wędzony nie jest osobnym gatunkiem – najczęściej jest to dąb europejski poddany procesowi wędzenia/fumigacji, który zmienia jego kolor.
Dąb europejski (Quercus robur) jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych gatunków drewna stosowanych w Europie.
Jego twardość wynosi około 1120 lbf (4,98 kN). Ma jasną do średniobrązowej barwę, często z lekko oliwkowym odcieniem. Charakterystyczną cechą dębu jest bardzo wyraźny rysunek słojów i widoczne promienie drzewne.
To właśnie rysunek sprawia, że dębowe deski wyglądają naturalnie i szlachetnie.
Dąb jest szczególnie dobrym wyborem dla osób, które szukają uniwersalnego drewna o klasycznym charakterze.
[LINK: Zobacz dębowe deski Wood for Food →]
Dąb wędzony nie jest osobnym gatunkiem drewna. Najczęściej jest to dąb europejski poddany procesowi fumigacji, podczas którego naturalne garbniki zawarte w drewnie reagują z amoniakiem i powodują jego charakterystyczne ciemnienie.
Efektem może być kolor od głębokiego brązu po bardzo ciemny, niemal grafitowy odcień.
Co ważne, pod względem twardości nadal mamy do czynienia z dębem. Proces wędzenia zmienia przede wszystkim jego wygląd.
Dąb wędzony świetnie sprawdza się w produktach, w których dużą rolę odgrywa design:
W przypadku produktu mającego bezpośredni kontakt z żywnością szczególnie ważne jest, aby zastosowane wykończenie i cały proces technologiczny były przeznaczone do takiego zastosowania.
Jesion europejski (Fraxinus excelsior) jest jednym z twardszych popularnych gatunków europejskich.
Jego twardość Janka wynosi około 1480 lbf (6,58 kN). Jest więc wyraźnie twardszy od dębu.
Jesion wyróżnia się jasną, kremową lub beżową barwą oraz bardzo wyraźnym, dynamicznym rysunkiem słojów.
To drewno dla osób, które lubią naturalny, mocno widoczny rysunek.
Jesion może być ciekawym materiałem na deski do krojenia i deski do serwowania, szczególnie tam, gdzie chcemy mocno wyeksponować naturalny rysunek drewna.
Buk europejski (Fagus sylvatica) jest jednym z najczęściej wykorzystywanych gatunków drewna w Europie.
Jego twardość Janka wynosi około 1450 lbf (6,46 kN). Drewno ma jasny, słomkowy kolor, czasem z delikatnym różowym lub brązowym odcieniem. Rysunek jest zazwyczaj spokojniejszy niż w przypadku dębu czy jesionu.
Buk ma drobną do średniej, dość jednolitą strukturę.
Jest to bardzo dobry wybór dla osób, które nie szukają mocno dekoracyjnego usłojenia, ale zależy im na praktycznym, solidnym drewnie.
Trzeba jednak pamiętać, że buk może dość mocno reagować na zmiany wilgotności, dlatego prawidłowe suszenie i pielęgnacja deski mają duże znaczenie.
W polskim obrocie handlowym określenie „akacja” może odnosić się do różnych gatunków. W przypadku drewna europejskiego często chodzi o robinie akacjową (Robinia pseudoacacia), która botanicznie nie jest prawdziwą akacją.
Robinia jest bardzo twardym drewnem – około 1700 lbf (7,56 kN) w skali Janka. Ma barwę od jasno zielonkawo-żółtej do brązowej, która z czasem może ciemnieć. Rysunek jest zwykle prosty i średnio wyrazisty.
To interesujący materiał zarówno na deski robocze, jak i efektowne deski do serwowania.
Przy zakupie warto jednak zawsze sprawdzić dokładny gatunek drewna kryjący się pod nazwą handlową „akacja”.
Olcha europejska (Alnus glutinosa) jest zdecydowanie miększa od dębu, jesionu czy buka.
Jej twardość Janka wynosi około 650 lbf (2,89 kN). Drewno ma jasną, ciepłą barwę – od jasnobrązowej po lekko czerwonawą. Z czasem może się wyraźnie ocieplać i ciemnieć.
Olcha ma stosunkowo spokojny rysunek.
Jest przyjemna w obróbce i może być wykorzystywana do akcesoriów kuchennych, ale jest bardziej podatna na ślady użytkowania niż twardsze gatunki.
Dlatego szczególnie dobrze może sprawdzić się w:
Do intensywnie eksploatowanej deski roboczej można rozważyć twardszy gatunek.
Drewna egzotyczne są stosowane w akcesoriach kuchennych przede wszystkim wtedy, gdy chcemy uzyskać nietypowy kolor, wyjątkową strukturę lub bardzo wysoką trwałość.
Wymagają jednak większej uwagi przy zakupie i obróbce – zarówno ze względu na właściwości techniczne, jak i pochodzenie drewna.
Iroko (Milicia excelsa / Milicia regia) jest afrykańskim drewnem często określanym jako „afrykański teak”.
Ma twardość około 1190 lbf (5,31 kN). Jego barwa może przechodzić od żółtawozłotej do średniobrązowej, a z czasem drewno ciemnieje. Rysunek jest średni do grubego i często nieregularny lub spleciony.
Iroko jest bardzo trwałe i odporne na działanie czynników zewnętrznych.
W akcesoriach kuchennych jego największą zaletą jest połączenie:
ciekawego wyglądu + dobrej twardości + wysokiej trwałości.
Niové, spotykane pod nazwą Staudtia kamerunensis / Staudtia stipitata, pochodzi z Afryki Zachodniej i Środkowej.
Jest bardzo gęste – jego gęstość przy wilgotności 12% wynosi około 0,89 g/cm³. Twardość Janka podawana przez ITTO wynosi około 987 kgf, czyli około 9,7 kN.
Charakterystyczna jest:
To materiał zdecydowanie bardziej „premium”, zarówno pod względem wyglądu, jak i właściwości.
Pod nazwą eukaliptus czerwony często kryje się tzw. River Red Gum – Eucalyptus camaldulensis.
To bardzo twarde drewno. Jego twardość Janka wynosi około 9600 N, czyli około 2160 lbf.
Charakterystyczną cechą jest czerwonawa lub czerwonobrązowa barwa oraz wyraźny rysunek.
Jest to drewno:
Jednocześnie wymaga dobrej kontroli procesu suszenia, ponieważ może wykazywać znaczne zmiany wymiarowe.
Tutaj warto zwrócić uwagę na nazewnictwo.
W handlu określenie „Brazilian Walnut” / orzech brazylijski jest często używane dla Ipe (Handroanthus spp.), choć nie jest to prawdziwy orzech.
Ipe należy do wyjątkowo twardych gatunków – około 3680 lbf, czyli 16,4 kN w skali Janka.
Kolor może przechodzić od oliwkowego i brązowego do bardzo ciemnych odcieni, czasem z jaśniejszymi i ciemniejszymi pasami.
Wyjątkowa twardość i trwałość.
Ale właśnie dlatego jest to drewno wymagające w obróbce.
W przypadku desek kuchennych bardzo twarde drewno nie zawsze automatycznie oznacza „najlepsze”. Powierzchnia powinna zapewniać rozsądny kompromis między odpornością na zużycie a komfortem pracy nożem.
Warto również pamiętać, że nazwy handlowe drewna egzotycznego mogą być mylące. „Brazilian Walnut” może oznaczać Ipe, podczas gdy Imbuia (Ocotea porosa) również bywa handlowo nazywana Brazilian Walnut, ale ma zupełnie inną twardość – około 970 lbf.
Dlatego przy produktach z drewna egzotycznego zawsze warto podawać nazwę botaniczną gatunku.
Nie ma jednego gatunku idealnego do każdego zastosowania.
Szczególnie interesujące są:
Dąb – uniwersalny, trwały i efektowny.
Buk – twardy, praktyczny i stosunkowo neutralny wizualnie.
Jesion – twardy i bardzo dekoracyjny.
Akacja / robinia – bardzo twarda i trwała.
Można postawić na gatunki, których największą zaletą jest wygląd:
Tutaj rysunek drewna może być równie ważny jak jego właściwości mechaniczne.
Deska do chleba ma specyficzne zastosowanie.
Podczas krojenia pieczywa nóż wykonuje ruch piłujący, dlatego powierzchnia deski powinna być odpowiednio dobrana pod względem twardości i struktury.
Drewno iglaste, takie jak sosna czy świerk, może zawierać i uwalniać żywice, które mogą przenikać na powierzchnię i wpływać na zapach oraz smak żywności.
W przypadku akcesoriów przeznaczonych do bezpośredniego kontaktu z żywnością lepszym wyborem są odpowiednio przygotowane gatunki liściaste.
Dodatkowo miękkie drewno iglaste jest bardziej podatne na nacięcia i ślady użytkowania.
Samo wybranie dobrego gatunku drewna to dopiero początek.
Drewniana deska powinna być również prawidłowo wykończona i pielęgnowana.
Do powierzchni mających bezpośredni kontakt z żywnością należy stosować olej lub inny preparat przeznaczony do tego zastosowania.
Nie każdy olej dostępny w domu jest odpowiedni.
Warto pamiętać, że olej nie tworzy z drewna materiału „wodoodpornego”. Jego zadaniem jest między innymi ograniczenie nadmiernego wysychania powierzchni i poprawa jej odporności użytkowej.
Materiały przeznaczone do kontaktu z żywnością powinny być dobierane tak, aby nie powodowały migracji szkodliwych substancji do żywności. Jako przykład podejścia regulacyjnego można wskazać amerykański Food Code, który dopuszcza określone twarde, drobnoziarniste gatunki drewna do zastosowań takich jak deski do krojenia.
Niezależnie od gatunku drewna podstawowe zasady są podobne.
Po użyciu umyj deskę pod bieżącą wodą.
Nie zostawiaj deski zanurzonej w wodzie.
Po umyciu wytrzyj deskę i pozostaw ją do całkowitego wyschnięcia.
Wysoka temperatura, długotrwałe działanie wody i suszenie mogą prowadzić do odkształcania, pękania i rozsychania drewna.
Jeżeli drewno zaczyna być suche i matowe, zastosuj odpowiedni olej przeznaczony do kontaktu z żywnością.
Niekoniecznie.
To jeden z ciekawszych aspektów wyboru deski.
Bardzo twarde drewno będzie zazwyczaj bardziej odporne na ślady użytkowania, ale z punktu widzenia komfortu pracy nie zawsze potrzebujemy materiału ekstremalnie twardego.
Deska powinna zapewniać dobry kompromis między trwałością, stabilnością i przyjaznością dla noża.
Dlatego nie warto kierować się wyłącznie zasadą:
„Im twardsze drewno, tym lepsza deska.”
W praktyce bardzo dobre deski kuchenne mogą powstawać z gatunków o umiarkowanej lub średniej twardości.
Liczy się również:
Dwie deski wykonane z tego samego gatunku drewna mogą wyglądać zupełnie inaczej.
Jedna może mieć spokojne, regularne usłojenie.
Druga może mieć mocne kontrasty, sęki, pasy kolorystyczne czy nietypowy rysunek.
To właśnie jest jedna z największych zalet naturalnego drewna.
Każda deska jest trochę inna.
Dąb będzie kojarzył się z klasyką.
Jesion przyciągnie uwagę mocnym rysunkiem.
Buk będzie bardziej spokojny i neutralny.
Akacja może zachwycać głęboką kolorystyką.
Iroko czy Niové nadadzą produktowi bardziej egzotyczny charakter.
Dąb wędzony stworzy elegancką, ciemną powierzchnię.
A bardzo twarde drewna egzotyczne pozwalają uzyskać wyjątkową trwałość i wygląd.
Najprostsza zasada wygląda tak:
Dąb
Jesion
Buk
Akacja / robinia
Olcha
Dąb wędzony
Iroko, Niové lub eukaliptus czerwony
Ipe / Brazilian Walnut
W Wood for Food wierzymy, że wybór drewna nie powinien być przypadkowy.
Gatunek drewna wpływa na wygląd, charakter, wagę, sposób użytkowania i starzenie się produktu.
Dlatego naturalne drewno jest czymś więcej niż materiałem.
To część produktu.
Dobrze wykonana drewniana deska może służyć przez lata – podczas codziennego gotowania, przygotowywania pieczywa, serwowania serów, przekąsek czy sushi.
A z czasem może stać się jeszcze bardziej osobista.
Bo naturalne drewno nie musi wyglądać jak nowe przez całe życie.
Może się starzeć. Może nabierać charakteru. Może opowiadać historię kolejnych wspólnych posiłków.
Jeżeli szukasz deski wykonanej z naturalnego drewna, wybierz model dopasowany do sposobu, w jaki korzystasz z kuchni.
Nie ma jednego najlepszego gatunku. Dąb, buk, jesion czy akacja oferują różne połączenia twardości, wyglądu i trwałości. Wybór powinien zależeć od przeznaczenia deski i preferencji użytkownika.
Tak. Dąb jest twardym, trwałym i charakterystycznie usłojonym drewnem, dlatego dobrze sprawdza się w akcesoriach kuchennych.
Tak. Jesion jest twardym drewnem o bardzo wyrazistym rysunku słojów i może być wykorzystywany zarówno w deskach do krojenia, jak i serwowania.
Tak. Buk jest popularnym europejskim drewnem o dobrej twardości i stosunkowo spokojnym rysunku.
Nie zaleca się stosowania drewna iglastego, szczególnie gatunków żywicznych. Żywica może przedostawać się na powierzchnię i wpływać na kontakt z żywnością, a miękkie drewno łatwiej ulega nacięciom. Do desek do chleba lepiej wybierać odpowiednio przygotowane drewno liściaste.
Nie można odpowiadać „tak” wyłącznie na podstawie nazwy gatunku. W przypadku produktu przeznaczonego do bezpośredniego kontaktu z żywnością znaczenie ma cały proces produkcji, odpowiednie przygotowanie drewna oraz zastosowane wykończenie.
Należy stosować olej lub preparat przeznaczony do powierzchni mających kontakt z żywnością i postępować zgodnie z instrukcją producenta.
Nie. Drewnianych desek nie należy myć w zmywarce. Wysoka temperatura, woda i proces suszenia mogą powodować ich odkształcanie, pękanie i rozsychanie.